Του Δρ. Πέτρου Τομάρα

Αναπληρωτή Καθηγητή Μάρκετινγκ

Τμήμα Εμπορίας και Διαφήμισης του ΑΤΕΙ Αθήνας


Αυτή την εποχή ο χώρος της παιδείας και ιδιαίτερα της τριτοβάθμιας περνάει μια κρίσιμη περίοδο, λόγω των σοβαρών προβλημάτων τα οποία έχουν συσσωρευτεί και των επικείμενων αλλαγών για να διορθωθούν(;) τα κακώς κείμενα. Ζούμε σε μια περίοδο υποκρισίας. Άλλα είναι τα προβλήματα και για άλλα συζητάμε, άλλοι είναι οι στόχοι και άλλους προβάλουμε, χρησιμοποιώντας μια γενική κριτική  με τα υπαρκτά προβλήματα, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει αποδεκτή από πολλούς, αφού ο καθένας μπορεί να προσαρμόσει σε αυτήν τη  δική του εκδοχή και επιδίωξη. Μια συζήτηση που να τους χωρά όλους. Και τα πραγματικά προβλήματα θα τα δούμε τα επόμενα χρόνια όταν θα διαπιστώσουμε ότι και αυτή η μεταρρύθμιση στο χώρο της παιδείας δεν έκανε τίποτα, όπως δεν έκαναν και πολλές άλλες, όταν αυτοί που την σχεδιάζουν δεν θα είναι εκεί και δεν πρόκειται έτσι κι αλλιώς να τους αναζητήσει κανείς. Το λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι νέοι.


Γιατί, είναι δυνατόν κανείς να είναι κατά της αξιολόγησης;.. είναι δυνατόν !! Το σοβαρό θέμα είναι με ποιο τρόπο θα γίνει. Και αρχίζει ακριβώς έτσι όπως λέει η κριτική που ασκείται, προβληματίζοντας σοβαρά αν πράγματι θέλουμε αξιολόγηση ή είναι μια πρόφαση για άλλες επιδιώξεις. Γιατί, δεν ενδιαφερόμαστε για την ουσία της αξιολόγησης σχεδιάζοντάς την και υλοποιώντας την από την αρχή με ένα τρόπο διάφανο και αποδεκτό από όλους, ώστε να έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι αποτελεσματική; Επιδιώκουμε να βάλουμε τους «άλλους» απέναντι, να τους εκθέσουμε, να βγάλουμε το άχτι μας χρησιμοποιώντας μια ρητορική αποδεκτή από το μεσαίο χώρο, με κρυφή ελπίδα να πάμε και στις εκλογές με αυτό το θέμα. Η κυβέρνηση με την απειρία και την αδεξιότητά της κατόρθωσε να τους συσπειρώσει όλους απέναντι στα μέτρα, υπαναχωρώντας υπό τη πίεση του πολιτικού κόστους.


Διότι ποιος λέει ότι δεν είναι σωστό το μέτρο για τη τακτοποίηση του θέματος με τους «αιώνιους» λεγόμενους φοιτητές, ποιος λέει ότι δεν είναι σωστό το μέτρο για τη καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ιδρυμάτων; και ποιος λέει ότι δεν είναι σωστός ο εμπλουτισμός των συγγραμμάτων και η καθιέρωση πλουραλισμού; Αντί αυτού έχουμε φτάσει σε ορισμένες περιπτώσεις οι φοιτητές να παίρνουν ολιγοσέλιδες φωτοτυπίες. Στο όνομα του ασύλου τους αφήνουμε να τα σπάνε όλα για να λέμε ότι φταίει το άσυλο. Στο όνομα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων αφήνουμε τα δημόσια να καταρρεύσουν για να αποδείξουμε ότι θα μας σώσουν τα ιδιωτικά.


Γιατί είναι δυνατόν να είναι κανείς αντίθετος με την ίδρυση των μη κρατικών Πανεπιστημίων; αλλά με ποιους όρους; είναι δυνατόν στην Ελλάδα να φτιάξουμε Harvard; ή θα μετατρέψουμε τα ΙΕΚ σε Πανεπιστήμια, υποβαθμίζοντας ακόμη περισσότερο και τα κρατικά ιδρύματα; Ποιοι θα φοιτήσουν στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, μήπως αυτοί που δεν ήταν ικανοί να πάνε στα κρατικά λόγω της βάσης του 10; Γιατί δεν βελτιώνουμε πρώτα τα κρατικά ιδρύματα που έτσι και αλλιώς είναι το ζητούμενο, ώστε να μην δίνουμε και επιχειρήματα «ότι θέλουμε να υποβαθμίσουμε τη δημόσια παιδεία για να την οδηγήσουμε στην ιδιωτική κερδοσκοπία»; Υπάρχει παράδοση θεσμών στην Ελλάδα για να εφαρμοστεί και στην ιδιωτική παιδεία; Μήπως γίνει το ίδιο που έγινε με την ιδιωτική τηλεόραση ή τις ανεξάρτητες αρχές; Το θέμα είναι ότι και βέβαια δεν θα μπορούσαμε ακόμη να είμαστε με τα δύο τηλεοπτικά κανάλια της ΕΡΤ και βέβαια δεν θα μπορούσαμε να είμαστε χωρίς ανεξάρτητες αρχές και βέβαια δεν μπορούμε να είμαστε χωρίς μη κρατικά Πανεπιστήμια, αλλά το ζητούμενο είναι πως θα το πετύχουμε αυτό και τι ακριβώς σκοπεύουμε. Και αν κρίνουμε από το τρόπο με τον οποίο προσπαθούμε να σχεδιάσουμε, προδίδεται και ο στόχος μας το τι θέλουμε, και δεν είναι αυτό που λέμε.  


Κύριοι η παιδεία είναι ένα κρίσιμο θέμα για τους Έλληνες και για τους νέους και δεν πρέπει να παίζει κανένας με αυτήν.


Δημοσιευμένο στο Περιοδικό του FESTIVAL FOITHSH το 2006